نفقه

نفقه تحت شرایط قانونی به زوجه و اقارب(خویشان اعم از فرزندان و والدین) تعلق میگیرد.

1-نفقه زوجه:نفقه زوجه عبارت است از همه نیازهای متعارف و متناسب با وضعیت زن از قبیل مسکن،البسه،غذا،اثاث منزل و هزینه های درمانی و بهداشتی و خادم در صورت عادت یا احتیاج زن به واسطه نقصان یا مرض او که زوجه میتواند نفقه گذشته و آتیه خود را مطالبه نماید.

در عقد دائم نفقه زن بر عهده شوهر است و در ازدواج موقت زن حق نفقه ندارد مگر اینکه شرط شده باشد و یا اینکه عقد مبنی بر آن جاری شده باشد.

هرگاه زن بدون مانع مشروع از ادای وظیفه زوجیت امتناع کند مستحق نفقه نخواهد بود.

زن میتواند در صورت استنکاف شوهر از دادن نفقه، به محکمه رجوع کند در این صورت دادگاه میزان نفقه را معین و شوهر را به دادن آن محکوم میکند.

2-نفقه اقارب:نفقه اقارب(اعم از فرزندان و والدین)عبارت است از مسکن،غذا و البسه و اثاث البیت به قدر احتیاج با در نظر گرفتن درجه استطاعت منفق.

در اقارب کسی مستحق نفقه خواهد بود که ندار بوده و نتواند بوسیله اشتغال به شغلی وسایل معیشت خود را فراهم نماید که عدم توانایی اشتغال ممکن است در اثر کمی سن یا کبر سن یا بیماری یا نقص خلقت و امثال آن باشد،بنابراین ر صورت استحقاق اولاد به دریافت نفقه پرداخت آن بر عهده پدر میباشد.در صورت استحقاق پدر یا مادر به دریافت نفقه،نفقه بر عهده فرزند میباشد.

در نفقه اقارب کسی ملزم به انفاق است که متمکن از دادن نفقه باشد،یعنی بتواند نفقه بدهد بدون اینکه از این حیث در وضع معیشت خود دچار مضیقه گردد و اقارب نسبت به آتیه خود میتوانند مطالبه نفقه نمایند و نسبت به گذشته خود حق مطالبه نفقه ندارند برعکس نفقه زوجه.

ترک انفاق:نپرداختن نفقه به افراد واجب النفقه تحت شرایطی جرم محسوب میشود بطوریکه هرکس با داشتن استطاعت مالی،نفقه زن خود را در صورت تمکین او ندهد یا از تأدیه نفقه سایر اشخاص واجب النفقه امتناع کند به حبس تعزیری درجه شش (حبس بیش از شش ماه تا دو سال) محکوم میشود،تعقیب کیفری منوط به شکایت شاکی خصوصی است و در صورت گذشت وی از شکایت در هر زمان تعقیب جزایی یا اجرای مجازات موقوف میشود.